Spring naar de content

‘Een vriendin van mij werkte in het coronasupportteam van Bernhoven.

Toen zij me vanwege mijn verpleegkundige achtergrond vroeg om te komen helpen vond ik: dit moet ik gewoon doen. Ik liep al langer met het idee rond me ergens in te zetten, maar daar bleef het dan bij. Nu kon ik écht iets doen. Ik vroeg mezelf af: wat zou een reden zijn om níét te gaan? De enige die ik kon bedenken was: bang zijn. Maar ik was niet bang. Dus ik ging. En werkte achtereenvolgens op een gewone afdeling, een afdeling met patiënten met een coronaverdenking en uiteindelijk op de afdeling met bewezen coronapatiënten. Die laatste afdeling was het spannendst, want ja, dat is toch de plek waar het altijd over ging in het nieuws.

Wat ik me daar realiseerde is hoe ontastbaar het is voor velen. Ze stellen zich er iets bij voor, dat het verschrikkelijk is, maar dat blijven woorden tot je ernaar staat te kijken. Als ik dan soms hoor wat er over het virus en de aanpak wordt gezegd denk ik weleens: je moest eens weten. Ik heb veel gezien. Mensen die ik nooit meer zal vergeten. Ik denk aan de man van 90 die opgenomen moest worden. Hij had geen corona, ook geen verdenking, maar toch, toen zijn vrouw en zijn dochter bij de Spoedeisende Hulp afscheid van hem namen zag je in hun ogen: misschien zien we je niet meer terug. Dat maakte indruk. Zoals het ook indruk maakte dat ik, toen ik inmiddels thuis was, van Bernhoven nog cadeautjes kreeg nagestuurd. Dat ze daar in alle drukte aandacht voor hadden! En ik was er maar een paar weken! Ik dacht echt: jullie hebben het begrepen, jullie weten hoe je met mensen omgaat.’

Marloes Vermeij, invalverpleegkundige in coronatijd